Żbik - Żyje w Europie Środkowej i Południowej oraz w Azji Mniejszej i na Kaukazie W Polsce spotyka się go tylko na południu w Karpatach i na Podkarpaciu. Ubarwiony żółtawo szaro ze słabym paskowaniem, ciemno zakończony ogon, podobny do szarobrązowego kota domowego, z którym często się krzyżuje. Długość 45-68 cm, wysokość 35-40 cm, masa 5-8 kg, dorosłe osobniki są wyraźnie większe. Żbiki żyją pojedynczo w dużych, zwartych kompleksach leśnych i preferują polowania nocne. zdobyczą najczęściej są gryzonie, mniejsze ptaki. Ruja przypada na przełom lutego i marca. W Polsce objęty ochroną.

 

 

Jenot - Pochodzi z Azji wschodniej. Bardzo ekspansywny, w Polsce stwierdzony w 1955 roku. Barwa nakrapianego futra jest czarno-srebrzysta do ciemnobrunatno żółtawej.  Zamieszkuje tereny leśne. Osiąga wielkość niedużego lisa. Żywi się głównie płazami, gryzoniami, bezkręgowcami, ptakami. Aktywny przeważnie nocą, zapada w lekki sen zimowy. W Polsce uznany za szkodnika łowieckiego.

 

 

Szop pracz - Pierwotnie występował w Ameryce Północnej, począwszy od 1930 roku, kiedy to kilkakrotnie uciekał z ferm zwierząt futerkowych stwierdzany również w Europie (obecnie także w Polsce). Wyglądem, umaszczeniem przypomina jenota. Ulubionym miejscem występowania są tereny wilgotne, bagniste obszary leśne oraz brzegi rzek i jezior. Jest zwierzęciem prowadzącym skryty tryb życia. Świetnie radzi sobie z chodzeniem po drzewach i dobrze pływa. Na zimę gromadzi zapasy tłuszczu i czasami zapada w lekką hibernację. Jest wszystkożerny. Okres godowy w lutym, marcu. Po ok. 2 miesiącach samica wydaje na świat 4-8 młodych.

 

       

 

 

Alpaka- Alpaki są hodowane głównie na zboczach Andów na obszarze od południowego Peru, Chile po północną Boliwię, a na świecie żyje ich ponad 4 miliony. Wysokość w kłębie 80–90 cm, masa ciała 45–70 kg. Ubarwienie różnorodne, najczęściej czarne lub brązowo-czarne, czasem białe. Alpaki są zwierzętami socjalnymi tworzącymi grupy rodzinne złożone z dominującego samca, kilku samic i ich potomstwa. Ciąża u alpaki trwa około 11,5 miesiąca, rodzi zazwyczaj jedno małe. Alpaki żyją około 20–25 lat. Hodowana w dużych stadach, na mięso i wełnę. Sierść alpaki wyróżnia się jedwabistym połyskiem. Występują dwie rasy alpak – suri i huacaya, różnią się okrywą włosową. Włosy suri dorastają do 50 cm długości. Z wełny alpaki produkuje się koce, poncza oraz wysokiej klasy odzież. Alpaki z natury są łagodnym i nieśmiałymi zwierzętami, dzięki czemu znalazły zastosowanie także w alpakoterapii. Nie odczuwają zagrożenia ze strony człowieka, ale mają wrodzoną niechęć do lisów i psów. Są także wykorzystywane do pilnowania stad owiec i kóz. Składają odchody w jednym miejscu zarówno na pastwisku jak i w pomieszczeniu gdzie przebywają. Alpaka ma małą porośniętą obfitym runem głowę, małe spiczaste uszy, pysk zakończony dwudzielną wargą, która pomaga w skubaniu żywności. Liczba zębów u alpak zmienia się wraz z wiekiem podobnie jak u innych zwierząt gospodarskich. Alpaki mają 22 zęby mleczne, a po osiągnięciu 6 lat- 34 zęby stałe. W odróżnieniu od pozostałych przeżuwaczy w ich górnej szczęce są również zęby. U samców występuje dodatkowa para kłów, które wykorzystują w walce w okresie godowym. Stopy alpak, mimo przynależności do rodziny parzystokopytnych zbudowane są z dwóch zaopatrzonych w poduszki palców, zakończonych paznokciem.

 

Muł- Jest mieszańcem klaczy konia domowego i ogiera osła. Najczęściej bezpłodny, jedynie ok 5% mulic pozostaje płodnych. Z zewnątrz jest bardziej podobny do konia. Wysokość w kłębie do 180 cm. Muły są bardzo wytrzymałe i wydajne w pracy, mają niewielkie wymagania żywieniowe. Wykorzystywane zwłaszcza na terenach górskich jako zwierzęta pociągowe i juczne. Czasem wykorzystywane w onoterapii zamiast osła. W Polsce spotykany sporadycznie, na świecie hodowany głównie na Bliskim Wschodzie, w Azji, Afryce i w obu Amerykach.

 

 

Koza karpacka- Reprezentuje typ użytkowy mleczny. Doskonale przystosowuje się do trudnych warunków środowiska, jest niewybredna w doborze pasz. Odznacza się cechami charakterystycznymi dla populacji autochtonicznych, czyli dużą odpornością i zdrowotnością, długowiecznością, a także dobrą plennością. Kozy posiadają bródkę i często "dzwonki" na szyi. Umaszczenie białe, o gęstym, półdługim włosie  (możliwe wystąpienie podszytu puchowego). Krótkie, cienkie rogi są wzniesione ku górze i tyłowi u kóz, u kozłów zaś wielkie, rozłożyste, z charakterystycznym spiralnym skrętem w prawo. Na głowie u obu płci często występuje charakterystyczna grzywka nad oczami. Kiedyś licznie występowała w okolicach Karpat. W drugiej połowie XX wieku uznana została za rasę wymarłą. Obecnie trwają prace nad restytucją rasy,które dają szanse na uratowanie jej od wyginięcia.

 

 

Woliera bażantów i kaczek

 

 Króliki

 

 

Kozy karłowate

 

 

 Świnki wietnamskie

 

 

 
Tel. +48 33 444 6050
Tel.Fax. +48 33 444 6055
Copyright Leśny Park Niespodzianek w Ustroniu
Wszelkie prawa zastrzeżone.

Language: Polski, English.